Delafrance I : My origin

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อคืนได้ยินมาว่า ร้านกำลังจะเปิดถึงวันพุธนี้ เป็นวันสุดท้าย
ระหว่างนี้ ผมคงต้องหาโอกาสไปถ่ายรูปเก็บเอาไว้เสียหน่อย

เก็บเอาไว้ได้แต่ ภาพถ่าย .. และความทรงจำ

ค้างกันไว้ถึงเรื่องในอดีตและความผูกพัน ก็ ..
หาโอกาสเล่ามานานแล้ว ก็คงได้เล่าได้เขียนเก็บไว้เสียที
กับจุดเริ่มต้นของผม

ผมมาถึงที่ออสเตรเลียปลายปี 06
จุดหมายคือ มาเรียนต่อและ ..หาประสบการณ์อะไรบางอย่าง
ผมเข้าเรียนที่สถาบันสอนออกแบบ CG ในขณะเดียวกันก็หา อะไรทำไปพลางๆด้วย
วันเวลาแรกๆ ของคนมาใหม่ส่วนใหญ่ ก็จะกังวลอยู่สองสามเรื่องใหญ่ๆ จาก ร้อยกว่าเรื่อง
ได้แก่ ที่อยู่ ที่เรียน ที่ทำงาน ..

เรื่องที่อยู่กับที่เรียนนั้นผมไม่หนักใจ เพราะจัดการไว้เรียบร้อยตั้งแต่อยู่เมืองไทย
ส่วน ที่ทำงาน นั้น เป็นบันไดขั้นแรกของการมาใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกแบบ พึ่งตัวเอง
คนส่วนใหญ่ที่ผมคบหาด้วยก็ มักจะมีที่มาคล้ายๆกัน คือ ช่วยเหลือตัวเอง
จะมีน้อยมาก ที่อายุเท่าๆกันแล้วยังต้องพึ่งพาให้พ่อแม่ส่งเงินมาให้ใช้ ..แต่ก็ยังมีอยู่ ครับ

ก่อนมา ก็เหมือนจะเตรียมใจมาแล้วว่า “มาที่นี่ต้องหางานเลี้ยงดูตัวเองแล้วก็เรียนให้จบ”
เป็นจุดมุ่งหมายสั้นๆ ..ในระยะทางและระยะเวลาที่ยาวไกล

ใครจะรู้บ้างว่า .. จุดหมายในใจสั้นๆ ณ เวลานั้น
จะพาผมเข้ามาอยู่ในโลกสีน้ำตาลของกาแฟ หลายต่อหลายปี
แต่ก่อนจะถึง จุดเริ่มต้นนั้น ผมกลับเดินเข้าไปสู่ ก้นครัวและร้านอาหารเสียก่อน

“ร้านอาหารไทย” .. ผมไปบ่อยครับ ในฐานะลูกค้า
เพราะอาหารชาติไหนๆ ก็ไม่อร่อยถูกใจ เท่าอาหารไทยบ้านเรา

แต่ในฐานะ ลูกจ้าง หรือ คนทำงาน
น้อยคนนักที่จะเลือกทำงานใน ร้านอาหารไทย เป็นเรือนตาย
เพราะน้อยร้านมากๆ ที่จะจ่ายค่าแรงเป็น ราย ชม. ส่วนใหญ่จะเหมาเป็นรายวัน
ซึ่ง ..พูดกันตาม หัวอกคนทำงานคือ ไม่แฟร์ และ ไม่เป็นธรรม
ทำงานแทบเป็นแทบตาย ได้เงินนิดเดียว

ผมก็เหมือนกับอีกหลายๆคน ซึ่งอยู่ในสภาวะต้องพึ่งพาตัวเอง ในยามที่มาใหม่ๆ
เมื่อมีโอกาสมาถึง ไม่ว่างานอะไร ที่ไหน หากไม่เกินความสามารถ ก็ตั้งใจทำอยู่แล้ว

แล้วโอกาสนั้นก็มาถึง เมื่อเข้าสู่เดือนที่สอง ..
ณ จุดนั้น ผมไม่ได้ทำงานอยู่ สองเดือน หรือ แปดอาทิตย์เต็มๆ
นอกจากนั้น ยังต้องตื่นแต่เช้าไปเรียน จ ถึง ศ
แล้วหนำซ้ำ ก็มีการบ้าน รายงานกลับมาทำทุกวัน
โอกาสหางาน เหมือนชาวบ้านเขาดูเหมือนริบหรี่ลงทุกวัน

จนโอกาสมาชน .. “งานร้านอาหารไทยนะ ลองมั้ยหลังเลิกเรียน”
“ได้ครับ” .. เป็นคำตอบสั้นๆ จากปลายสาย

“เสริฟ์” .. ตำแหน่ง สั้นๆ ที่ผมได้รับ
เนื้องานไม่มีอะไรมาก นอกจากทักทายลูกค้า บริการใน floor
เสริฟอาหาร เติมน้ำ ยิ้มแย้ม แล้วก็ คิดเงิน

ในเวลานั้น ผมก็ได้เรียนรู้ งานในสาย hospitality
และฝึก service mind ไปในตัว อันเป็นพื้นฐานการให้บริการ
ผมก็ทำได้สักพักโดยในขณะเดียวกันก็ หางานหาโอกาสอื่นๆต่อไปด้วย

แต่ โอกาสก็ไม่ได้มาง่ายๆอย่างที่คิด ..
ยิ่ง ณ เวลานั้น ผมยังไม่ได้นึกถึงร้านกาแฟเลย
เพราะผมไม่เคยเรียนทำกาแฟมาก่อน แล้วก็ไม่ได้สนใจเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
แม้จะชอบเข้าไปนั่งเล่นในstarbuck เป็นครั้งคราว สมัยอยู่เมืองไทยก็ตาม
ซ้ำ ผมยังมาเรียนด้านกราฟฟิก เสียค่าเรียนไปมหาศาล
ก็คงไม่คิดจะทำงานในสาขาอื่นแน่นอน
เพียงแค่ทำงานในร้านอาหารไทย หรือ
ทำงานในที่ที่ได้เงินมากกว่านี้ อีกที่สองที่ .. ก็พอแล้ว

จากงานร้านไทย ผมใช้เวลาอยู่สองสามเดือนหางานอื่นควบคู่ไปด้วย
เช่น .. “เก็บขยะ”

ครับ .. เก็บเศษขยะ จริงๆ ในสนามกีฬา
เป็นงานที่ไม่ต้องใช้ทักษะมากมาย แค่เดินไปตามอัฒจันทร์
เก็บเศษขนม นมเนย กระป๋องน้ำ ขวดพลาสติกที่คนทิ้งไว้ใต้ที่นั่ง
ใช้เวลาสองสาม ชม. หลังเลิกงานร้านอาหารไทย
ผมก็ไปทำอยู่ไม่กี่อาทิตย์กับแฟนผม ..

ไม่ว่ากี่ครั้งที่ผมมองกลับไป
..ผมไม่เคยนึกอดสูตัวเองหรืออายที่ต้องไปนั่งเก็บขยะกับแฟน
ถึงแม้ ผมกับแฟนจะมีชีวิตที่ดีมาก่อนในเมืองไทย
ชีวิตที่มีเงินใช้ มีรถขับ ได้ไปเที่ยวเมืองนอก ได้พักผ่อนสบายๆ
ณ จุดนั้น กลับต้องไปเก็บขยะ แลกเงินไม่กี่บาท
แล้ว ..จูงมือกันกลับบ้านผ่านอากาศหนาวๆ ตีสอง ตีสาม

ผมว่า มันน่าจะ .. เรียกว่า “รสชาติชีวิตจริงๆ” ได้แล้วนะ
ผมว่า ผมไม่เคยลืมวันนั้น ..แฟนผมก็เช่นกัน

.. เอ่อ .. นึกขึ้นได้

ยังไม่เคยบอก ว่า แฟนผมเธอเป็น Patissier ฝีมือฉกาจฉกรรจ์
ความตั้งใจของเธอเข้มข้นกว่าผมมาก
คือ ตั้งใจว่าจะต้องมาเรียนและทำงานในสายนี้ที่นี่

ส่วนผมมาเรียนในสายที่ตัวเองรักชอบแต่เด็กและไม่ได้เรียนที่เมืองไทยคือ ศิลปะ
ส่วนที่ได้เรียนมานั้น กลับเป็น psychology หรือ จิตวิทยา
และเป็นสายงานที่ผมทำมาก่อนตอนอยู่เมืองไทย

สุดท้าย อะไรทำให้ไปบรรจบกันในแก้วกาแฟ ได้อย่างไร

โปรด ..ติดตามตอนต่อไปนะครับ


3 responses to “Delafrance I : My origin

  • postcoffee

    ยังกะใจสั่งเลยครับคุณปิง มีน้องคนนึงเราเพิ่งขึ้นดอยช้างด้วยกัน ดูเธอจะมุ่งมั่นที่จะไปออสเตรเลียอย่างที่สุด จบจาก มช.ก็ตั้งใจอย่างนั้น ตอนนี้เตรียมความพร้อมแทบทุกอย่าง ถามผมว่าถ้าจะไปร่ำเรียนวิชากาแฟในออสเตรเลียนี้ต้องทำอย่างไร ผมนึกถึงคุณเป็นคนแรกสำหรับการตอบคำถามของน้องคนนี้ และคิดว่าเร็วนี้น้องเขาต้องติดต่อคุณปิงไปอย่างแน่นอน

    กลับมาเรื่องที่คุณเล่า น่าชมสำหรับการคิดบวกที่ไม่เห็นเป็นจุดด้อยที่คุณทำ เยี่ยมครับ
    คงต้องเริ่มเขียนอะไรแบบนั้นบ้างแล่ะ พักนี้มีคนถามบ่อยๆๆ

    ขอบคุณครับ

  • Caffe-Ine-Blood

    …ผมกับแฟนก็เคย ทำต้นไม้ ทำกระถางเล็กๆ ไปนั่งขายหน้าโรงหนังสยาม ตอนดึกๆ…ก็เป็นประสปการณ์ที่หาซื้อไม้่ได้ ถ้าไม่ได้…ลงมือทำ

    อีกเพลงครับของ บอย โกสิยพงษ์ “…อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน ตามความคิด สติ เราให้ทัน… อยู่กับสิ่งที่เป็น ไม่ใช่สิ่งที่ฝัน และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด “

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: